مهاجر

به مناسبت هشتم ربیع الثانی، سالروز ولادت امام حسن عسگری(علیه السلام)

بارقه نور؛ نگاهی به نقش امام حسن عسگری(ع) در هدایت مردم
به قلم: حجّت الاسلام عبّاس جعفری

مقدمه
حضرت امام حسن بن علیّ  العسکری(علیهما السلام)، ملقّب به «زکیّ» و«عسکری» در هشتم ربیع الثانی سال 232 هجری قمری در «مدینه منوّره» از مادری پاک دامن به نام «حدیثه» یا «سوسن» چشم به جهان گشود.(1)

در كنار وظيفة هدايت اعتقادي مردم، مواضع علمي امام عسكري(ع) در پاسخ هاي قاطع و استوار دربارة شبهه ها و افكار كفرآميز و بيان كردن حق، با روش مناظره و گفت وگوي موضوعي و مناقشه ها و بحث هاي علمي و هم زمان با آن فعّاليت ها، كوشش هاي ديگر، همچون صادر كردن بيانيه هاي علمي و تأليف كتاب و مانند آن را برعهده داشت.

وقتی فرشتگان احکام و امور را به زمین می‏آورند، باید آن را به کسی بسپارند، چون افراد عادی نمی‏توانند میزبان فرشتگان باشند و احکام صادره را تحویل بگیرند، پس تنها کسی که در روی زمین مهمان‏دار فرشتگان و تحویل گیرنده این امور و مقدّرات است، وجود مبارک ولی عصر(علیه‌السلام) است...

در هجر رخت در تب و تابيم همه
وظايف منتظران ظهور در عصر حاضر -بخش نخست

ايرج نظافتي
چه شب ها را كه در كوچه پس كوچه هاي خيال آمدنت در جمكران به صبح رسانديم و اما نيامدي...
چه شب ها و روزهاي انتظار را طي كرديم و چشم به راه سپيده نشستيم و اما نيامدي... به قول مرحوم آغاسي، به خوبا سر مي زني، مگه ما بدا دل نداريم!
گرچه شرمسار وجود نازنينت هستيم آن زماني كه دوشنبه ها و پنج شنبه ها نامه اعمال ما تقديم محضر مباركت مي شود اما اي امام خوبي ها و مهرباني ها! دعاي فرجت را هر صبح و شام زمزمه مي كنيم به اميد گوشه چشمي و عنايتي... گرچه عنايات حضرتت را در هدايت جامعه اسلاميمان به خوبي مي بينيم اما اميدواريم به آمدنت تا قدوم مباركت را گل افشان كنيم و خاك پايت را توتياي چشمان...

از «شب آرزوها» تا «روز قيامت»
حسين قدياني

ظهر جمعه اي، نشسته بودم و داشتم با كمك اين دكمه هاي كيبورد، كه لابد برد مقدس و باطني و ناز و عاشقانه و فطري قلم را ندارد، براي «كيهان» قصه واره اي از صبح جمعه بهشت زهراي تهران تايپ مي كردم- كاش مي شد به جاي «تايپ مي كردم» مي نوشتم: «مي نوشتم»- كه شماره خانه حاجي بخشي در كرج يعني با كد «0261» افتاد روي گوشي موبايلم.

غذاي روح
اگر به بدن غذا نرسد، لاغر مي شود و اگر مدتي نرسيدن غذا ادامه پيدا كند، بدن مي ميرد و از بين مي رود. اگر به روح نيز غذا نرسد لاغر و ناتوان مي شود و اگر نرسيدن غذا براي هميشه ادامه پيدا كند، روح مي ميرد. غذاي روح البته از جنس گندم و برنج و روغن نيست، غذاي روح، علم و عشق و اميد و ايمان است. اشتباه اصلي فرزند آدم كه در جست و جوي سعادت، جان به لب رسانيده همين است كه تشنگي و احتياج روح را مي خواهد با سير كردن جسم و بدن تأمين كند.

 . . عده ای می گویند ببینید ما چه ملتی هستیم! ما در دو هزار و پانصد سال پیش اعلامیه حقوق بشر را امضا کردیم. کورش وقتی که وارد بابل شد با اینکه خودش بت پرست نبود و تابع مثلا دین زرتشت بود، معذالک گفت تمام معابد بت پرستی که در اینجا هست، محترم است. پس ما ملتی هستیم طرفدار آزادی عقیده. این بزرگترین اشتباه است. از نظر سیاسی هرچه می خواهید تمجید بکنید زیرا اگر کسی بخواهد ملتی را به زنجیر بکشد باید تکیه گاه اعتقادی او را هم محترم بشمارد اما از نظر انسانی این کار صد در صد خلاف است.

کار صحیح کار ابراهیم (ع) است که خودش تنها کسی است که یک فکر آزاد دارد و تمام مردم را در زنجیر عقاید سخیف و تقلیدی که کوچکترین مایه ای از فکر ندارد، گرفتار می بیند. مردم به عنوان روز عید از شهر خارج می شوند و او بیماری را بهانه می کند و خارج نمی شود. بعد که شهر خلوت می شود وارد بتخانه بزرگ می شود، یک تبر بر می دارد، تمام بت ها را خرد می کند و بعد تبر را به گردن بت بزرگ می آویزد و می آید بیرون . . . . .  

(پیرامون جمهوری اسلامی صفحه 101)

http://kouchakzadeh.blogfa.com/

امام جماعت دانشگاه علوم پزشکی تهران به دلیل اقدام برای نجات یک دختر جوان از چنگال اراذل و اوباش در خیابان شریعتی تهران، در آستانه نابینایی از یک چشم قرار گرفت