مهاجر

تو آن سروى كه چون سر بركنى سرها بیارایى

وگر سرور شدى آئین سرورها بیارایى

به نقاش ازل مانى كه با نقشى جهان‏آرا

چمن‏ها با گل و سرو و صنوبرها بیارایى

بدین شوق شهادت‏ها چه بیم از لشكر كافر

كه هر آنى تو آن رانى كه لشكرها بیارایى

همان تیغ جهاد و خطبه‏هاى مسجد كوفه است

كه رنگین مى‏كنى محراب و منبرها بیارایى

به فرمان تو پاكان بالقاءاللّه پیوستند

چه رنگین حجله‏ها كز سنگ و سنگرها بیارایى

به روزن‏هاى چشم و دل همه نور جمال توست

بِه هر روزن تو منظورى و منظرها بیارایى

تو بودى «آفتاب‏ازمغرب» آن‏كو درحدیث آمد

به كشورها گذر كردى كه كشورها بیارایى

اگر خاور به خورشیدى درخشان مى‏كند آفاق

تو آن خورشید رخشانى كه خاورها بیارایى

كجا با مُشك و عنبر كلك مشكین تو آرایند

تویى كز خط مشكین مشك و عنبرها بیارایى

دل و جان همه مردم پر از نقش تو جانانه است

جلو خان‏ها بیفروزى و سردرها بیارایى

من‏این‏یك‏بیت‏سعدى باتو اى‏خواننده مى‏گویم

مگر گیرى قلم در دست و دفترها بیارایى

به زیورها بیارایند مردم گل عذاران را

«تو شاخ گل چنان زیبا» كه زیورها بیارایى

تو هم خود شهریارا گوهرآرایى و گوهرسنج

به هر گنجت گذار افتاد گوهرها بیارایى

یاعلى باز از خدا دستى به همراه بسیج

جاودان كن در جهان این جلوه و جاه بسیج

یاعلى خون حسینت كى رود از یادها

گو ببیند زینب این غوغاى خون خواه بسیج...

اشك و خون مى‏بارد از آفاق آذربایجان

خود به مژگان رفته آذربایجان راه بسیج

مى‏زداید دود آه خیمه‏هاى سوخته

خیمه و خرگاه زد در كربلا آه بسیج

كور دل بودند اهل كوفه و بیعت شكن

قوم سلمان است این قوم دل آگاه بسیج

غرش اى شیر خدا ببر و پلنگ خفته را

تا شود صدامیان خرگوش و روباه بسیج

لشگر اسلام شد چون سیل و طوفان در خروش

كفر اگر خود كوه باشد مى‏شود كاه بسیج...

رهبر از نصر من‏اللّه‏ داد فرمان جهاد

تا رسد فتح قریب از نصرت اللّه‏ بسیج...

با شعار یا محمد شیعه و سنى یكیست

نیست جز قرآن و حق ذكرى در افواه بسیج

این سفر با فتح پایان بازمى‏گردد سپاه

مى‏دهد پایان به فتح گاه و بى‏گاه بسیج

سر به درگاه خدا مى‏ساید این جهد و جهاد

شهریارا تا بسایى سر به درگاه بسیج

به مناسبت روز بزرگداشت استاد شهريار

پاسخ استاد شهريار به ناداني كه او را به اروپا دعوت كرده بود:

جان من بازآ به جاى خود كه جانان پیش ماست
مدعى آرایش تن مى‏كند جان پیش ماست

علم اگر راه فلك باشد چراغي بيش نيست
گو چراغي هم نباشد چشم وجدان پيش ماست

با چراغ علم، راه بت‏پرستان مى‏روند
كعبه چشم‏انداز ما و راه ایمان پیش ماست

در سواد شب توان خواندن كتاب آسمان
شمع بزم صبحدم با ما و قرآن پیش ماست

ماه و كيوان از زمين سفله سرگردان ترند
آنكه گرداننده ماه است و كيوان پيش ماست

آفتاب حكمت از مشرق به مغرب مي‌رود
چشمة ‌زاينده اشراق و عرفان پيش ماست

اين طبيبان دغل در كار خود درمانده اند
ما دواي عافيت دانيم و درمان پيش ماست

برگرفته از كتاب غفلت و رسانه هاي فراگير - يوسفعلي مير شكاك