مهاجر

تو آن سروى كه چون سر بركنى سرها بیارایى

وگر سرور شدى آئین سرورها بیارایى

به نقاش ازل مانى كه با نقشى جهان‏آرا

چمن‏ها با گل و سرو و صنوبرها بیارایى

بدین شوق شهادت‏ها چه بیم از لشكر كافر

كه هر آنى تو آن رانى كه لشكرها بیارایى

همان تیغ جهاد و خطبه‏هاى مسجد كوفه است

كه رنگین مى‏كنى محراب و منبرها بیارایى

به فرمان تو پاكان بالقاءاللّه پیوستند

چه رنگین حجله‏ها كز سنگ و سنگرها بیارایى

به روزن‏هاى چشم و دل همه نور جمال توست

بِه هر روزن تو منظورى و منظرها بیارایى

تو بودى «آفتاب‏ازمغرب» آن‏كو درحدیث آمد

به كشورها گذر كردى كه كشورها بیارایى

اگر خاور به خورشیدى درخشان مى‏كند آفاق

تو آن خورشید رخشانى كه خاورها بیارایى

كجا با مُشك و عنبر كلك مشكین تو آرایند

تویى كز خط مشكین مشك و عنبرها بیارایى

دل و جان همه مردم پر از نقش تو جانانه است

جلو خان‏ها بیفروزى و سردرها بیارایى

من‏این‏یك‏بیت‏سعدى باتو اى‏خواننده مى‏گویم

مگر گیرى قلم در دست و دفترها بیارایى

به زیورها بیارایند مردم گل عذاران را

«تو شاخ گل چنان زیبا» كه زیورها بیارایى

تو هم خود شهریارا گوهرآرایى و گوهرسنج

به هر گنجت گذار افتاد گوهرها بیارایى